حرف بسیار و پهنه شط افق ناپیدا لحظه ای ساکت،آرام که بسی حرف به گفتن دارد قایق کوچک تنهائی ما این همه موج که بر ساحل دل آرام است بر تن قایق ما ضربه ها می کوبد کم،کم آرام به این خط افق نزدیکم و تو انگار که با خط افق مانوسی ضربه ای ریز می زنم روی تابوت خیال و تو باور داری تو که با خط افق همسفری که افق هم اینجاست و من خسته و پیر به سبکبالی ابر دگر از خط افق دورترم های ! با توام با تو ای قایق رویائی من تو که با ضربه تابوت خیال از اجل یک قدم دورتری وقت بسیار به کشتن دادیم قدر این فاصله بسیار گران است و بعید های! با توام با تو ای همسفر خط افق تو که رنگ سفرت آبی نیست تو که آرام به هر ضربه دل جان دادی تو که با آمدن موج قرار از دل و از کف دادی تو بگو که چرا ؟ که چرا قصه ها تکراریست که چرا روی ساحل قایقی پیدا نیست...